Bloemhard hangt voorlopig zijn helm aan de wilgen


Na 10 race seizoenen met een aantal financieel moeilijke jaren moet Virgil-Amber Bloemhard er dan toch aan geloven. De laatste jaren kreeg hij het telkens net voor elkaar om het budget maar net rond te krijgen. Maar op den duur houdt het op en kan men niet met alleen de financiële steun van zijn familie, vrienden en zijn eigen salaris er in te steken elk seizoen rond komen.



Aan het einde van het 2013 seizoen werd besloten om de 5 jaar oude Suzuki GSX-R 1000 met pensioen te laten gaan en werd deze verkocht. Het doel was om met de financiën van de motor en alle andere onderdelen genoeg geld bij elkaar te krijgen om alvast een begin te hebben voor het nieuwe seizoen. De motor werd gauw verkocht maar verdere financiële steun van sponsoren bleef uit, en dus zal de moeilijke keuze om te stoppen toch gemaakt moeten worden.


“Helaas moet ik voorlopig mijn helm ophangen. Ik heb een paar mooie jaren gehad waaronder het kampioenschap jaar in 2009 in de Supercup 1000, en ook dit jaar had ik ondanks veel pech een mooi jaar in het IRRC met een overwinning in Hengelo. Ik wil iedereen die mij de afgelopen jaren heeft gesteund enorm bedanken. Het is een cliché maar iedereen weet dat het zonder familie, vrienden en sponsoren niet mogelijk is om onze sport te beoefenen. Mijn plan was om na een mooi seizoen in het IRRC in 2014 voor het kampioenschap te vechten en daarnaast een aantal races in onder andere het ONK en een Endurance race te rijden. Helaas hebben wij de afgelopen maanden niet voldoende steun kunnen vinden voor aankomend jaar en hebben wij besloten om er voorlopig mee te stoppen. De laatste jaren hebben wij altijd doorgezet tot de laatste dag voor de seizoen start, maar dan begin je niet lekker aan je seizoen. Niet wetende of je het wel of niet kan uitrijden. Maar als er zich een mogelijkheid voor doet om weer een seizoen te kunnen rijden dan neem ik die uiteraard met beide handen aan!”

 

 

Frohburg – Laatste race 2013

In het weekend van 21 en 22 september reden wij de laatste race van dit seizoen in het IRRC kampioenschap.


Weer een baan die ik niet kende, en met het wisselvallige weer  zou het niet meevallen om snel aan de baan te wennen.


Met dank aan Lee Saman en Gerard de Keijzer kon ik mij inschrijven voor de Open Superbike klasse die in dit weekend ook verreden werd zodat ik toch wat extra kilometers kon maken. Met twee kwalificaties voor de IRRC, Twee voor de Open en een race voor het IRRC kampioenschap op de zaterdag zou het een drukke dag worden. Tijdens de eerste kwalificatie sessie voor de IRRC was het nat. Ik voelde mij totaal niet goed op de motor, en alles voelde slecht aan. Omdat ik dacht dat het aan mij zelf lag heb ik door gezet, maar achteraf bleek dat de motor niet op de juiste afstelling stond. Dit resulteerde uiteindelijk op een tijd ergens achteraan. De volgende sessie was de eerste kwalificatie sessie voor de Open klasse, en dit maal was er een klein droog spoor. Dit maal onderweg met een goeie afstelling gingen mijn tijden steeds iets beter waardoor ik meer vertrouwen kreeg. Tijdens de tweede kwalificatie sessie van de IRRC was de baan al half droog en begon het steeds sneller op te drogen. Mijn tijden gingen steeds beter maar mijn regenbanden begonnen steeds meer te glijden. Omdat wij geen slick banden voor handen hadden moesten wij helaas toekijken toen anderen deze wel monteerden en snellere ronde tijden noteerde. Uiteindelijk had ik mijzelf op een 12e positie gekwalificeerd. De baan was voor de tweede Open kwalificatie ondertussen goed droog en kon er vanaf het begin met slicks gereden worden, waarna ik mij  op het einde op een 8e positie wist te kwalificeren.


Met een goeie start in de eerste race wist ik mij meteen naar voren te rijden maar moest ik al weer gauw prijs geven op het snelle lange stuk dat Frohburg kent. Met mijn oude Suzuki die tijdens het weekend door verscheidene “opoe” werd genoemd wist ik dat ik op het snelle gedeelte tijd zou verliezen. Met een uiteindelijke zesde positie kon ik dan ook wel tevreden zijn.


Op de zondag hadden wij drie races. Twee voor de IRRC en als afsluiter een race voor de Open klasse. Tijdens de eerste van de twee IRRC races had ik een goeie start maar werd ik door een andere coureur afgesneden waardoor ik op de remmen moest en weer wat plekken verloor. Gelukkig kon ik wat plekken goed maken en weer naar voren rijden om uiteindelijk weer een zesde plek te behalen. Voor de tweede race werd er een nieuwe set banden gemonteerd en richtte ik mij op een top 5 resultaat. Ik had een super start en lag meteen vierde na de eerste bocht. Helaas kon ik de coureurs voor mij blijven volgen maar geen aanval op hun doen en eindigde ik de race op een nette 4e plek. Met een 6e plek in de eindstand na twee valpartijen in het seizoen en veel pech mag ik niet klagen.


Er was nog een race te rijden dit seizoen, en dat was de race voor de Open klasse. Ik had een geweldige start vanaf de 8e plek en ging als 2e de eerste bocht in! Helaas moest ik weer een plek terug geven toen ik op het einde van het snelle gedeelte voorbij werd gereden. Gedurende de race wist ik een klein gat van twee seconde op de nummer vier op te bouwen en was ik er helemaal klaar voor om het seizoen met een podium af te sluiten, maar dit mocht niet zo zijn. In de een na laatste ronde werd ik meerdere keren door achter blijvers flink in de weg gereden. Bij het insturen van de een na laatste bocht moest ik ook weer mijn gas iets dicht houden voor een langzamere rijder waardoor de gene achter mij uiteindelijk voorbij kon komen bij het aanloop op de laatste bocht. Hier wou ik het natuurlijk niet bij laten en bleef ik op zijn achterwiel plakken om nog een laatste aanval te doen. Maar ook hier werd door langzamere rijders roet in het eten gegooid. Bij het ingaan van een langzamere linker bocht kon de rijder voor mij nog net de twee langzamere coureurs er uit remmen waarna deze twee eikeltjes vrolijk de deur voor mijn neus dicht gooide en ik zo mijn kans op een podium voorbij zag gaan.


Na alle races om half 7 werd er in een grote feest tent de huldigingen gedaan en kreeg ik ook een mooie beker voor de behaalde zesde plek in het kampioenschap.


Al met al kijk ik terug op een gezellig weekend met veel plezier.


Ik wil iedereen bedanken voor zijn/haar steun dit seizoen. Van sponsoren tot vrienden en familie, zonder jullie is het voor mij niet mogelijk om aan deze sport deel te nemen!

 

 

Spa 6 uurs race

 

Afgelopen weekend werd het jaarlijkse 6 uren race op Spa Francorchamps verreden. Samen met Johan Frederiks en Nelson Rolfes gingen wij voor het RFA Racing team strijden voor de honneurs. Omdat de elektronische problemen van onze oude vertrouwde Suzuki niet op tijd opgelost konden worden moesten wij naar een andere oplossing zoeken. Gelukkig konden wij van Ruud Frederik van TOVAMI de tweede BMW S1000RR van Johan lenen. Op vrijdag 9 augustus werden twee kwalificaties per rijder verreden. De snelste tijden van alle drie de rijders werden samengevoegd en de gemiddelde tijd telde voor de start plek. Ik had moeite om aan de BMW te wennen en het was moeilijk om een goede afstelling te vinden. Met een uiteindelijke tijd waarmee ik 5 seconde langzamer was dan vorig jaar op de Suzuki kon ik niet blij zijn. Gelukkig noteerde Nelson snelle tijden en kwalificeerde wij ons uiteindelijk als 6e. Voor de warm-up werd er weer een aanpassing aan de motor gedaan om toch te proberen een beter gevoel te krijgen maar helaas maakten wij geen vooruitgang qua tijden. Om 14:30 was de start. Er werd besloten om Nelson te laten starten omdat hij de snelste tijden wist te noteren. Na een matige start wist Nelson de kop over te nemen en tot aan onze eerste rijders willen aan de kop te blijven. Ik was de volgende en probeerde zo constant mogelijk te rijden, ook al voelde ik mij nog niet prettig op de motor. Helaas sloeg na 12 ronden het noodlot toe. De achterkant van de motor brak uit en ik gleed over het asfalt. Ik bleef de motor vast houden in de hoop dat deze niet zou gaan tollen en te beschadigd zou raken. Eenmaal tot stilstand gekomen raapte ik meteen de motor op en keek ik snel of dat alles in orde was voordat ik weer de baan op reed. Voordat er een baan marshall in de buurt kom komen was ik al weer vertrokken. Met een los zittende en half versleten voetsteun kwam ik over de start finish lijn om aan de team aan te geven dat ik de ronde erna binnen zou komen zodat zij de volgende motor klaar konden maken voor de wissel. Gedurende de race wist het team zich weer naar voren te rijden waarna wij uiteindelijk voor de derde plek in het algemene klassement aan het strijden waren. Na een aantal keren gewisseld te hebben en steeds weer verder naar voren te komen was het aan Nelson om als laatste weer de baan op te gaan. Gedurende zijn laatste rondes wist hij de derde plek in het algemene klassement en tweede in onze klasse binnen te slepen. Een mooi resultaat voor het RFA Racing team. Na de geweldige podium vieringen werd er nog tot diep in de nacht gevierd.
Er staat nog een race op het programma, en dat is de race in Frohburg (DE) op 21 en 22 september. Wij zullen weer hard aan de slag gaan om de Suzuki klaar te krijgen voor deze race.
Ik wil nog alle sponsoren en iedereen die afgelopen weekend aanwezig was bedanken voor hun steun en aanmoediging.

 

 

 

IRRC Chimay (27/28 juli)

 

Na iets meer als een maand te hebben uitgekeken naar de races op Chimay ging alles helaas anders als gehoopt. Trouwe monteur Gerard de Keijzer kon helaas niet mee in verband met vakantie, maar gelukkig konden wij een vervanger vinden in Jan Gerritsen. Met veel ervaring als monteur aan onder andere vliegtuigen was hij een waardige vervanger. Aangekomen in Chimay op vrijdag avond zag alles er nog roos kleurig uit. Met een lekker zonnetje en temperaturen ronde de 30 graden werd de bus uitgeladen en alles geprepareerd voor de zaterdag. Op het laatste moment werd nog besloten om mij in te schrijven voor het Belgische Superbike kampioenschap (met dank aan Lee Saman en Walter Verbiest). Omdat ik nog nooit op Chimay had gereden kon ik de extra meters wel gebruiken.

 

Op de zaterdag ochtend ging alles fout. Het begon te waaien en te regenen, en uiteindelijk werd het een ware storm. Tenten vlogen de lucht in en bomen vielen op het circuit. Na meer als een uur begon het weer op te klaren en kon er begonnen worden met het opruimen van het circuit. Omdat er bomen waren omgewaaid duurde het even voordat er van start kon worden gegaan. Rond een uur of 1 kwam er een nieuw tijdschema waarin bleek dat welke klasse maar 1 kwalificatie zou hebben. Als eerste was het voor mij de IRRC kwalificatie. Een nieuw circuit leren op een half nat wegdek is niet ideaal, maar ik moest het er mee doen. Met een uiteindelijke tiende plek was ik niet tevreden, maar ik moest het er mee doen. Een uur later was het tijd om mee te doen aan de Belgische Superbike kwalificatie. Ik wist mijn tijd met een aantal secondes te verbeteren en zette zo een 8e tijd neer.

 

Rond een uur of 5 begon de eerste IRRC race. Na een slechte start had ik wat werk te doen maar ik kon het al snel goed maken en kwam als 9e de eerste ronde door. Een ronde later kon ik nummer 8 inhalen en kon ik op jacht naar de zevende positie. De aansluiting had ik al snel dicht gereden maar ik kon geen goeie aanval plaatsen door een te kort aan vermogen ten opzichte van de snellere BMW`s en moest genoegen nemen met de 8e plek. Wij wisten van te voren dat het geen baan was voor onze oude Suzuki.

Na de race werd er een heerlijk bord spaghetti voor het hele team klaar gemaakt door team eigenaar Walter Verbiest.

 

Nadat er `s avonds weer een storm kwam waren er zondag ochtend weer wat vertragingen. Als eerste voor ons was het de Belgische Superbike race. Wij kozen er voor om deze niet uit te rijden maar als warming-up te gebruiken zodat wij ons hierna goed konden voorbereiden op de tweede IRRC race. Na een goede start lag ik 7e en wist ik een ronde later naar de 6e plek te komen. Er was een gat ontstaan voor mij maar deze wist ik in twee rondes dicht te rijden. Hierna besloot het team mij binnen te roepen.

 

Helemaal klaar voor de tweede race had ik een betere start dan de eerste race van zaterdag. Halverwege de eerste ronde ging het al bijna helemaal mis. Een rijder voor mij kreeg een highsider en zijn motor stuiterde voor mij neer. Vol in de ankers om niet tegen de motor aan te rijden en uitwijken. Ik kon de remmen niet los laten want de rijder zelf schoof ook nog over het wegdek voor mij. Gelukkig kon ik ook hem ontwijken en mijn weg vervolgen. Dit duurde niet lang want de race werd gestopt omdat er door de crash olie op de baan lag. Tijdens de herstart had ik weer een goede start en had ik aansluiten met de groep strijdend om het podium. Maar dit keer ging het voor ons goed fout. Uitkomend uit de derde van de vier chicanes die het circuit kent viel de motor plotseling uit. Dat betekende einde race voor mij. Ik probeerde de motor nog aan de gang te krijgen maar dit mocht niet baten.

 

Teruggekeerd in het paddock werd er door het team (Andy Bloemhard, Lee Saman en Jan Gerritsen) hard gesleuteld. Een van de zekeringen bleek het te hebben opgegeven. Helaas hadden wij geen zekeringen bij ons maar gelukkig hielp Olaf Romijn ons uit de brand. De motor startte weer en wij konden ons  weer voorbereiden op race 3.

 

In het park ferme werd de motor goed opgewarmd en vertrok ik voor de opwarm ronde. Helaas kwam ik niet verder als de eerste bocht. Bij het uit accelereren viel de motor meteen weer uit en wist ik hoe laat het was.

Voor ons een weekend om gauw te vergeten en wij gaan meteen aan de slag om de motor weer 100% klaar te stomen voor de komende race op Spa-Francorchamps. Hier zullen wij dankzij het RFA-Racing team weer deel gaan nemen aan de 6 uur race op 10 augustus.

 

 

 

 

IRRC Hengelo gld. (11/12 mei)


Op vrijdag 10 mei reisde het gehele (Racing voor Autisme) RFA-Racing team af naar Hengelo gld. voor de eerste race van het IRRC (International Road Racing Championship) seizoen. Na maar een eendaagse test in Spa-Francorchamps achter de rug om weer op snelheid te komen moest het gaan gebeuren.

 

Zaterdag om 9:00 begon de eerste kwalificatie. De baan was nog half nat en niemand wist welke banden keuze te maken. Wij besloten om voor droog weer banden te kiezen. Gedurende de eerste kwalificatie noteerde ik tijden binnen de top 10, maar halverwege de kwalificatie leek het er op dat het weer harder zou gaan regenen. Ik besloot om er goed voor te gaan zitten en te proberen een snelle ronden te zetten en dan de pits in te rijden. Dit pakte geweldig uit. Bij binnenkomst zag ik niks anders als brede glimlachen van de team leden. Ik wist een tijd te noteren die op dat moment 2,5 seconde sneller was als de tweede man, en het begon licht te miezeren. Jongen die op regenbanden stonden konden nog door rijden en wisten gedurende de kwalificatie dichterbij te komen maar zij wisten niet mijn snelste tijd te verbeteren. Met 0.064 van een seconde had ik de snelste tijd in handen.

 

In de middag vond de tweede kwalificatie plaats. Over de banden keuze hoefde deze keer niet na gedacht te worden want de hemel sluizen stonden open. Na drie ronden kreeg ik op de pit bord te zien dat ik de snelste tijd had, maar een ronde later was het al weer de tweede tijd. De motor voelde erg vertrouwd aan in de regen en ik besloot om de zelfde tactiek toe te passen als de eerste kwalificatie. Een snelle ronden proberen te zetten en dan binnen komen. En een snelle rondetijd neer zetten lukte ook! Mijn tijd in de regen was 1.2 seconde sneller als de tweede man, en dat bleef ook zo! De rest van de dag konden wij genieten van het feit dat ik de pole position voor de eerste race van het seizoen had weten te bemachtigen.

 

Zondag ochtend was er om 8:45 nog een warming-up van 10min. Wij besloten dat ik genoeg ritme in de regen had en dat ik de warming-up maar beter kon laten voor wat het was.
12:50 … start van de eerste race. En wat een start! Als eerste was ik weg, en zo dook ik ook als eerste de eerste bocht in en dan de lange rechte stuk op. Hier zouden de jongens met hun vermogen mij vast voorbij komen dacht ik nog. Maakt niet uit, als ze mij voorbij komen gewoon laat remmen en weer posities terug pakken, maar dat gebeurde niet. Einde rechte stuk en ik had nog steeds de leiding. Volle concentratie en geen fouten maken. Ronde een was een feit en ik had nog de leiding, en wat een leiding. Bij de tweede doorkomst zag ik op de pit bord dat ik al een gat van 3 seconden naar de nummer twee had geslagen!! Gedurende de race schommelde het gat tussen de twee en drie seconde, tot dat ik de eerste achter blijvers tegen kwam. Het gat werd steeds kleiner en toen ik door een langzamere rijder in de chicanes heel erg werd opgehouden slonk de gat ineens van 2.5 seconden naar 1 seconden. Hoofd koel houden en zo snel mogelijk afrekenen met de langzamere rijders, nog maar twee rondes te gaan. We gaan de laatste ronde in en ik kijk voor de zekerheid snel achterom om met mijn eigen ogen te zien waar de tweede man rijdt. Het gat was groot genoeg om niet meer te hoeven pushen om hem voor te blijven, netjes rijden en geen fouten meer maken. En daar was dan de laatste bocht, genoeg voorsprong om even rustig achterom te kijken en dan door de laatste bocht te gaan en een kleine wheelie te maken. WINST!!!

 

 

Na mijn eerste winst kon onze weekend niet meer stuk. Maar om 14:30 stond er nog een race op ons te wachten. Door de korte tijd tussen de races en natuurlijk nog het vieren van de overwinning op de podium was er niet veel tijd meer om ons voor te bereiden op de tweede race. De banden moesten nog snel gewisseld worden en de tank moest nog gevuld worden. Helaas waren de banden pas vlak voordat wij naar de start moesten klaar en waren de banden nog koud. Met maar een paar minuten in de banden warmers te hebben gezeten en een sighting- en warm-up lap moesten de banden op temperatuur komen. Mijn start was weer goed maar dit keer moest ik wel vechten om als eerste de eerste bocht in te gaan. De achterband voelde goed aan en gaf mij voldoende vertrouwen in de eerste ronde om de ronde erna al een goede tempo te rijden. In de derde ronde voelde alles zo goed aan dat ik zonder problemen of moeite twee seconden van mijn PR had weten te rijden. Maar aan het begin van de vierde ronde ging het fout. Bij het uitkomen van de eerste bocht naar rechts verloor de achterband grip en werd ik de lucht in geslingerd. Nee, het kan niet waar zijn, waarom deed de traction control het niet? Oh wacht, dat heeft mijn oude vertrouwde Suzuki niet. Weer een reden om een geld boom te planten zodat wij net als anderen geld kunnen investeren in nieuwe materialen of een motor. Eenmaal tot stilstand gekomen ging ik snel naar de motor toe maar ik kon mijn weg niet meer vervolgen. De motor had te veel schade om nog verder te gaan.

 

 

Wij hebben het weekend dan wel niet afgesloten als gehoopt, maar wij kunnen wel terug kijken op een geslaagd weekend. Wij hebben laten zien mee te kunnen met de top van het IRRC kampioenschap.

 

Ik wil iedereen bedanken voor hun steun dit weekend, mijn team, vrienden, familie, sponsoren en bezoekers. Het gaat een mooi seizoen worden en wij zullen elke race vechten om voorin mee te kunnen strijden.

 

De  volgende race zal plaats vinden in Belgie. Wij zien iedereen dan ook graag weer op 7/8 juni op het circuit van Oostende.


#8 Virgil-Amber Bloemhard